فیلم فیلمساز فیلمسازی

             وقتی همه خوابیم فیلمی برای بیداری

       وقتی فیلم با آن حال و هوا شروع می شود پیش بینی کارگردان هم درست از آب در می آید که ممکن است در ذهنمان فیلم را با همه فیلم هایی که اخیرا دیده ایم مقایسه کنیم و نتوانیم به این زودی ها با حال و هوای آن کنار بیاییم ولی مقاومت ما ناباورانه شکسته میشود زمانی که کارگردان سبک و سیاق خاص فیلمسازی خودش را با سبک وسیاق فیلم های رایج که آنقدر سریع و مشابه هم تکثیر می شوند مقایسه می کند.و ما را هوشمندانه متوجه این موضوع می کند  که می توانیم فیلمی را ببینیم و از آن لذت ببریم و البته از مضمون آن پند بیاموزیم که در اثر تکرار به آن خو نکرده ایم .فیلمی که مرزهای انسانیت ما را گسترش می دهد.پا فراتر از آن قرداد های عرفی و اجتماعی پذیرفته شده عموم می گذارد و از مردی می گوید که با گذشت است مردی که هست ولی هیچ تصویری از قهرمانی اش  در جامعه ای که زندگی میکنیم نیست.و وقتی کسی می خواهد از قهرمانی او بگوید، فیلمش دستخوش سطحی نگری و سوء استفاده  قرار میگیرد و سلاخی شده و در سطح نازل وارد عرصه فرهنگ می شود.بعد از آن فرهنگ میشود این و از این به بعد جای تعجب ندارد که(اخراجی های 2) سه میلیارد فروش میکند و البته با این اوضاع خیلی چیزهای دیگر را هم با کمال تعجب می شود باور کرد

از من هیچگاه خواسته نشده اصول فیلمسازی را آموزش بدهم و خودم هم فکر نمیکنم خیلی مناسب این کار باشم.در طول زندگی ام فقط یک بار درس فیلم خوانده ام .آن هم با معلمی به نام فرانک دانیل کلاسی با مضمون تحلیل فیلم بود. دانیل از دانشجویان می خواست چند فیلم را تماشا کنند و هر کدام روی عنصری خاص در این فیلم ها تامل کنند عناصری مثل صدا و تصویر و موسیقی و بازیگری بعد از تماشای فیلم ها همه ما یادداشت هایمان را با هم مقایسه کردیم. چیزهایی که کشف کردیم واقعا فوق العاده بود.کلاس خیلی خوبی بود .اما چیزی که کلاس را متفاوت می کرد حضور خود دانیل بود.مثل همه معلمان بزرگ او استعداد فوق العاده ای در برانگیختن دانشجویان داشت.

من فکر نمیکنم از چنین استعدادی برخوردار باشم من هیچ اطلاعات تاریخ سینمایی ندارم در عین حال هیچ توانایی هم در سخنرانی کردن ندارم در ضمن بجای اینکه به دانشجویان بگوییم دوربین بردارند و فیلم بسازند هیچ حرف تازه ای برای زدن ندارم.

                                  دیوید لینچ ـ بر گرفته از فصلنامه سینما و ادبیات

یک فکر اصیل چه باید داشته باشد؟ برای خلق یک تنش و هیجان پویا به چه چیز نیاز است؟ به گمان من این کشمکش خشن تر است اگر میان یک خانواده و نه میان غریبه ها روی دهد پیوند های خونی قویتر هستند و این تنها خواص جوامع ابتدایی نیست.بینندگان فیلم وظایف پسری در قبال پدرش که می تواند احساسات خلق کند را می فهمند.در واقع چون بینندگان می توانند درک کنند و صمیمانه در ارتباط با چنان شرایطی قرار گیرند درگیری آنها با فیلم شخصی تر خواهد بود.

                                                                                      آندره وایدا

ساختن فیلم در وهله اول یعنی گفتن یک قصه. این قصه می تواند بعید و غیر محتمل باشد ولی هرگز مبتذل نباید باشد.باید تماشایی و انسانی باشد.درام بالاخره چیست؟شرحی از زندگی که تکه های ملال انگیزش حذف شده است. عامل بعدی شیوه ی فیلم سازیست و در این مورد من با هنر نمایی فنی به صرف هنر نمایی مخالفم. تکنیک باید رویداد را غنی کند. آدم دوربین را صرفا در یک زاویه ی حساس قرار نمی دهد به خاطر اینکه فیلمبردار از آن نقطه خاص خوشش می آید.یگانه چیزی که اهمیت دارد این است که آیا قرار دادن دوربین در یک زاویه ی خاص به صحنه حداکثر تاثیر را می دهد یا نه . زیبایی تصویر و حرکت . ریتم و مضامین همه چیز باید در فرع بر این هدف  اصلی قرار بگیرد.

                                                                                       آلفردهیچکاک.          

قصد داشتیم با همدیگر برویم سفر که موفق هم شدیم.البته این اولین باری نبود که سفر میرفتیم .این بار هم مثل همیشه من انتخاب کردم کجا برویم . او هم بدون هیچ اعتراضی پذیرفت.نمیدانید که چقدر هیجان و خوشی من را فراگرفت وقتی به انجا پا گذاشتم. دکورهای عظیم وسایل کامل فیلمبرداری و نور پردازی...تکنسین هایی که ذهن تو را به واقعت بدل میکنند.گفته میشود در بهشت به هر چه میخواهی میرسی مثلا در خواست یک میوه خواص را داشته باش در مقابل چشمهایت فیکون میشود. فکر میکنید که اینها مشخصات کجا باشد؟خوب بله البته که همه میدانیم:هالیوود.
در هالیوود فقط لب تر کنی همه چیز آماده است.هر ایده ای داشته باشی قبول فقط یک چیز هست که باید یاد بگیری و آن هم این ست که پول را برگردانی البته مسئله اصلی این است که پول برگرداندن نه کار آسانیست و نه کار هر کسی.به قول برگمان او«یعنی هیچکاک»فیلمساز فوق العاده ای بود او توانست تجربیات زیادی در قلب سینمای کاملا تجاری (هالیوود)بدست بیاورد.و به قول برگمان و هیچکاک پول تماشاگر را هم باید برگرداند.خلاصه کنم که سفر به هالیوود بعد از سفر به کره ماه جالب ترین و بهترین سفری بود که تا به حال رفته بودم. البته یک چیز دیگر را بگویم دفعه بعد که خواستم بروم او را با خودم نمیبرم.

خالق فیلم با یک رسانه بیانی سر و کار دارد که نه تنها مورد علاقه ی اوست بلکه میلیون ها نفر دیگر را نیز به خود جلب میکند...تا آنجا که به عموم مربوط میشود آنها از فیلم فقط یک چیز می خواهند و می گویند:من پول داده ام و می خواهم سرگرم شوم جذب شوم درگیر شوم می خواهم که مشکلاتم بستگانم و شغلم را فراموش کنم می خواهم که از خودم بیرون برده شوم... کارگردانی که این تقاضا ها را تشخیص می دهد و از پول مردم زندگانی می گذراند در وضعیت دشواری قرار داده میشود. وضعیتی که تعهداتی برای او ایجاد میکند. او در حین ساختن فیلمش باید به طور مداوم واکنش تماشاگران را در نظر داشته باشد. من به شخصه پیوسته از خودم می پرسم: می توانم این را ساده تر جمع و جور تر بیان کنم؟ آیا همه منظورم را در اینجا می فهمند؟ آیا ساده ترین ذهن می تواند مسیر رویداد های فیلم را دنبال کند...

             THE BIRDS    

ALFRED

HITCHKOCK